Wspaniały łańcuch Andów obrzeża Argentynę od północnego zachodu. W górach wysokie temperatury znoszą jedynie twarde kaktusy i krzewinki. Wysokie szczyty i słone jeziora schodzą w subtropikalne doliny prowincji Salta i Santiago del Estero. Na południu, malownicze prowincje Tucumán, Catamarca i La Rioja to tereny zajęte przez rolnictwo i uprawę winorośli.

Bliżej granicy z Paragwajem suche, porośnięte ciernistymi krzewami tereny u stóp gór przechodzą w porozcinane rzekami doliny i gorące równiny prowincji Formosa i Chaco.
Największe opady deszczu występują na północnym wschodzie, blisko granicy z Brazylią, na bagnistych nizinach i subtropikalnych sawannach. Prowincja Misiones, gęsto porośnięta lasem, jest otoczona z trzech stron przez Brazylię i Paragwaj. Tam właśnie znajduje się część imponującego wodospadu Iguazú. Rzeki spływające z tych olbrzymich katarakt wiją się przez aluwialne trawiaste obszary prowincji Corrientes i Entre Ríos. W tych okolicach lato jest bardzo gorące i wilgotne.

Region Cuyo na środkowym zachodzie (prowincje Mendoza, San Juan i San Luis) wytwarza większość światowej klasy win argentyńskich. Środkowa część kraju to górzysta Córdoba i rolnicza prowincja Santa Fe. Pampa jest żyzną równiną, która zajmują pola uprawne i hodowla bydła. Atrakcją wybrzeża Atlantyku są popularne, piękne plaże. Trochę mniej niż jedną trzecią kraju zajmuje sucha, jałowa Patagonia. Tylko bliżej gór opady są obfite; zasilają bujną roślinność i wody Krainy Jezior. Południowe Andy pokrywają wielkie lodowce, zimnych, suchych obszarach stepowych pasą się ogromne stada owiec. Większa część archipelagu Ziemi Ognistej (Tierra del Fuego) należy do Chile. Północna połowa wyspy przypomina patagoński step, zaś górzyste południe pokrywają gęste lasy i lodowce. Panuje tu stosunkowo łagodny (nawet zimą) klimat morski (choć zdarza się, że temperatura spada poniżej zera). Pogoda w tym rejonie jest bardzo zmienna przez cały rok.

Główne atrakcje

Argentyna to możliwość zobaczenia najwyższych szczytów Ameryki Południowej, sięgających ponad 7000 m n.p.m. i pokrytych dziewiczym śniegiem. Argentyna to malownicze północnoandyjskie pustynie z miastami kolonialnymi i tyczkowatymi kaktusami; to rejon szmaragdowych jezior pośród bujnie rosnących lasów i lodowce spływające srebrną strugą lodu wprost w jeziora u stop gór. Argentyna to legendarny wodospad Iguazú - 70-metrowe katarakty ciągnące się aż po horyzont.
I oczywiście fauna: od dziwnych guanako (podobne do lamy), nandu (duże ptaki podobne do strusi) i kapibar (duże wodne gryzonie) po bardziej znane flamingi, wieloryby i pingwiny. Do tego jeszcze Patagonia - kraina budząca romantyczny dreszcz i pragnienia włóczęgi u osób, które marzą o tym, by kiedyś odwiedzić te rozległe, posępne tereny, obrzeżone od zachodu jednymi z najpiękniejszych na świecie formacji górskich ciągnące się na południe aż do Ushuaia, w kierunku końca świata.

Flora i fauna

Słynna Pampa to w przeważającej części trawiaste równiny zamieszkane przez liczne ptaki drapieżne. Wiele rosnących tu roślin zostało wprowadzonych przez człowieka, roślinność pierwotną można spotkać na północy, nad Río Paraná. NA mokradłach na północy żyją kapibary (największe na świecie gryzonie), barasingi, kajmany i wiele dużych ptaków wędrownych.
Do najgęściej zalesionych obszarów należy subtropikalna prowincja Misiones oraz wschodnie zbocza Andów na południe od prowincji Neuquén, w których drzewostanie dominuje gatunek buka południowego. W Krainie Jezior warto poszukać nietypowo wyglądających araukarii (pehuén). W wysokich partiach Andów i na wyżej usytuowanych terenach Patagonii trawiaste pastwiska występują o wiele rzadziej. Nad słonymi jeziorami na północy żyją różowe flamingi, a na patagońskim stepie można zobaczyć guanako, nandu, mara (zające patagońskie), pancerniki, karakary czarnobrzuche i lisy wirginijskie. U stóp południowych Andów żyją pumy i kondory, ale widuje je się rzadko.
Wybrzeża Patagonii, szczególnie wokół Półwyspu Valdés, dają schronienie rozlicznym gatunkom fauny morskiej: waleniom, morsom, słoniom morskim, orkom i pingwinom Magellana.

Parki narodowe

Do najsłynniejszych parków należy zaliczyć: Parque Nacional Iguazú, szczycący się znanym na całym świecie wodospadem ; Reserva Provincial Esteros del Iberá w Corrientes, w którym można obserwować dziką przyrodę mokradeł pampy ; Parque Provincial Aconcagua w prowincji Mendoza, na którego terenie znajduje się najwyższy szczyt kontynentu ; Reserva Faunística Península Valdés w prowincji Chubut, ze wspaniałą fauną morskiego wybrzeża ; Parque Nacional Nahuel Huapi w prowincji Río Negro, z przepięknymi krajobrazami wysokogórskimi; Parque Nacional Los Alerces w prowincji Chubut, słynący z wiekowych lasów odmiany modrzewia fitzroya cupressoides, zwanego alerce ; Parque Nacional Los Glaciares w prowincji Santa Cruz, ze wspaniałymi kontynentalnymi lodowcami oraz Parque Nacional Tierra del Fuego na Ziemi Ognistej, przyciągający turystów gęstymi lasami bukowymi i urozmaiconą fauną południowego wybrzeża.

Aktywny wypoczynek

Naturalny szlak Sendero Macuco (piękna droga), przechodzący gdzieniegdzie w stromą ścieżkę, wiedzie przez gęsty las do podnóża ukrytego wodospadu. Najlepiej jest przejść tym szlakiem wcześnie rano. Inny szlak prowadzi na moczary banado, będące siedliskiem wielu gatunków ptaków. Przejście całego szlaku (6 km) powinno zająć około 2,5 godziny.

Kultura i obyczaje

Gdy zapyta się mieszkańca któregoś z krajów Ameryki Południowej o sąsiadów z Argentyny, odpowiedź najczęściej będzie niepochlebna. Argentyńczycy uważani są za ludzi zepsutych, nadętych i samolubnych. Wydaje się, że uważają się za lepszych od innych i mają poczucie przynależności do Europy, a nie do kontynentu z Trzeciego Świata. Nic dziwnego, że inni układają o nich dowcipy - wystarczy poprosić kogoś, by opowiedział “argentyński kawał”. Większość tych dowcipów nie mówi o Argentyńczykach dobrze, ale są śmieszne.
Każdy stereotyp zawiera w sobie ziarno prawdy, ale większość mieszkańców Argentyny nie pasuje do zamieszczonego wyżej opisu. Być może jest tak dlatego, że mówiąc o Argentyńczykach często ma się na myśli tylko portenos, mieszkańców Buenos Aires. Choć w stolicy i na jej przedmieściach żyje bardzo wiele ludzi, dwie trzecie ludności zamieszkuje resztę kraju - a tam jest więcej skromności. Wiele osób mieszkających poza stolicą nie lubi portenos. No i nie wszyscy porte=nos są zarozumiałymi niedoszłymi arystokratami pogardzającymi wszystkimi wokół. Okazuje się, że sporo z nich to bardzo mili, chętni do pomocy i gościnni ludzie, szczerze zainteresowani przybyszami z innych stron i tym, co mają do powiedzenia. To świetni ludzie - trzeba tylko pozwolić im to okazać.
Nietrudno zorientować się w jaki sposób Argentyńczycy zdobyli tak kiepską opinię. Żyją w przepięknym, malowniczym kraju, o bogatej kulturze i wielkich zasobach naturalnych. Ich stolica, Buenos Aires, to olśniewające miasto, tętniące Życiem i historią. Mają zmysłowe tango, świetną modę, wielki futbol i najlepsze befsztyki na świecie. Dlaczegóż nie mieliby być dumni z tego, co stworzyli? Być może to, co inni uznają za poczucie wyższości ma osłonić frustrację, że ich kraj - należący niegdyś do najbogatszych na świecie - zżerany korupcją musi wyciągać do innych rękę po jałmużnę. Jeżeli w obliczu tej sytuacji Argentyńczycy umieją zachować swą dumę, pozwólmy im - naprawdę na to zasługują.

Ludność

Prawie 90% ludności zamieszkuje miasta; ponad 95% umie pisać i czytać. XIX w. był okresem intensywnego napływu imigrantów z Włoch i Hiszpanii, choć w kraju mieszkają także potomkowie wielu innych narodów Europy. Stosunkowo niedawno pojawili się Japończycy, Koreańczycy i Chińczycy (rzadko można ich spotkać poza stolicą) oraz przedstawiciele innych narodów południowoamerykańskich - imigranci z Paragwaju, Boliwii i Urugwaju.
Do pierwotnych mieszkańców kraju (stanowiących niecałe 20% ludnośći) należą Indianie Keczua (Quechua) z Północnego Zachodu i Mapucze (Mapuches) z Patagonii oraz kilka mniejszych grup Indian Guaraní, Matacos, Tobas i Wuchi żyjących na północy. Mniej więcej 15% ludności stanowią metysi (mestizo), większość z nich na północy.