Indie zajmują większość subkontynentu indyjskiego, ich powierzchnia wynosi 3 287 263 km².
Północna granica Indii przebiega wzdłuż potężnego łańcucha Himalajów, ciągnącego się z południowego wschodu na północny zachód i oddzielającego Indie od Chin. Himalaje nie są pojedynczym pasmem – tworzy je kilkanaście łańcuchów górskich, rozdzielonych malowniczymi kotlinami, do których należy dolina Kullu, znajdująca się na terenie Himachal Pradesh, a także Kotlina Kaszmirska oraz nepalska dolina Katmandu. Najwyższym indyjskim szczytem jest Kanczendzanga (8598 m n.p.m.). Za Himalajami rozpościera się sucha i nieurodzajna Wyżyna Tybetańska, której niewielka część (Ladakh) znajduje się również w Indiach.

Największa rzeka Indii, potężny święty Ganges, nawadniający północną część niziny, ma swoje źródło w Gangotri, a w dalszym swym odcinku (czyli za niziną) łączy się z inną wielką rzeką – Brahmaputrą. Na północnym zachodzie, na terenie Ladakhu, znajduje się źródło Indusu, który w dalszym biegu skręca ku ziemiom należącym do Pakistanu, stając się główną rzeką tego kraju.

Północno-wschodnią granicę kraju stanowi przedgórze Himalajów, oddzielające Indie od Myanmaru (Birma). To właśnie w tym miejscu Bangladesz otoczony jest z trzech stron terytoriami należącymi do Indii, których wschodnia granica dochodzi prawie do morza. Na zachodzie Indie oddzielone są od Pakistanu trzema wyraźnie wyodrębniającymi się regionami. Na północy leży Kaszmir, do którego roszczą sobie prawa oba te państwa. Zachodnia granica Indii opiera się o himalajskie łańcuchy górskie, które następnie przechodzą w nizinny obszar Pendżabu, kończący się pustynią Thar, położoną w zachodniej części Radźasthanu. Obszar ten, mimo że suchy i nieurodzajny, jest jednym z najpiękniejszych zakątków w kraju. Trudno sobie wyobrazić, że w przeszłości tereny te pokrywał gęsty las. Odkrycia dokonane w 1996 r. przez paleontologów sugerują nawet, że 300 mln lat temu mieszkały tu dinozaury i inne prehistoryczne zwierzęta.

Klimat

Indie są ogromnym krajem, nic więc dziwnego, że warunki klimatyczne na północy są całkowicie odmienne od tych, jakie spotyka się na południu. Kiedy na nizinach panuje upał, mieszkańcy Ladakhu, położonego wysoko w Himalajach, z utęsknieniem czekają, aż stopnieje śnieg zalegający górskie przełęcze. Najwięcej turystów pojawia się w Indiach podczas chłodniejszych, zimowych miesięcy (listopad-marzec). Jeżeli ktoś wybiera się w Himalaje, to wspomniany przedział czasowy nie jest zbyt odpowiedni, gdyż jest tam zbyt zimno. Górskie eskapady najlepiej planować od kwietnia do września, co jednak nie jest regułą, wszystko bowiem zależy od regionu i momentu nadejścia pory deszczowej i monsunów W Indiach zasadniczo są tylko trzy pory roku: gorąca, deszczowa i chłodna. Turyści zamierzający zwiedzać kraj powinni przyjechać tu zimą (XI-II), chociaż nie jest to regułą i w dużym stopniu zależy od specyfiki regionu.

Pora gorąca
Upały na Nizinie Hindustańskiej rozpoczynają się stopniowo od lutego – w kwietniu i w maju są już bardzo intensywne. Temperatury w środkowej części kraju dochodzą do 45°C, a nawet wyżej. Powietrze jest wówczas gęste i suche, tak że wszystko widzi się jak przez mgłę.
W maju odczuwa się już pierwsze oznaki nadchodzącego monsunu – powietrze staje się wilgotne, pojawiają się krótkotrwałe ulewy i burze oraz wieją silne wiatry, unoszące tumany kurzu. Upał i wilgoć bardzo niekorzystnie wpływają na samopoczucie turystów, którzy często skarżą się na przemęczenie, osłabienie i niepokój.
Nadejście pierwszych upałów jest znakiem, iż czas wyruszyć w góry, najlepiej do któregoś z himalajskich ośrodków wypoczynkowych, i zwiedzać np. Sikkim, gdzie bywa wtedy tłoczno. Zazwyczaj na początku czerwca topnieje śnieg zalegający przełęcze prowadzące do Ladakhu, tak więc tamtejsze drogi stają się przejezdne.

Pora deszczowa
Monsun nigdy nie pojawia się nagle. Najpierw występują przelotne opady, a na początku czerwca na południu zaczynają padać obfitsze deszcze, które stopniowo przesuwają się na północ, tak że na początku lipca pada już w całych Indiach. Niestety, opady te nie przynoszą ochłodzenia, gdyż temperatury nadal są bardzo wysokie, a zalegający drogi kurz powoli zamienia się w grząskie błoto. Ludzie z utęsknieniem jednak oczekują nadejścia pory deszczowej, zwłaszcza rolnicy, którzy wówczas przygotowują pola do zasiewów. Deszcze padają codziennie, co nie znaczy, iż opady trwają nieprzerwanie. Po silnych ulewach następują przejaśnienia i zza chmur wychodzi słońce.
Główny monsun nadciąga zazwyczaj z południowego zachodu. Od czasu do czasu południowo-wschodnie wybrzeże nawiedza także krótkotrwały, lecz obfity monsun północno-wschodni, przynoszący opady trwające od połowy października do końca grudnia. Pora deszczowa, na którą wszyscy czekają, jest również przyczyną klęsk żywiołowych, pociągających za sobą wiele ofiar w ludziach. Prawie co roku w wyniku ogromnych powodzi tysiące Hindusów traci dach nad głową, a występujące z brzegów rzeki zalewają drogi, tory kolejowe i lotniska, co znacznie utrudnia, a czasem wręcz uniemożliwia podróżowanie po kraju.

Pora chłodna
Ustępowanie monsunu rozpoczyna się w większości kraju w październiku, kiedy to przybywają rzesze turystów. Jest już jednak wtedy za późno na podróż do Ladakhu i Zanskaru (tę część Indii najlepiej zwiedzać w okresie od maja do października). W tym czasie nie jest ani zbyt gorąco, ani za zimno, choć w niektórych regionach w październiku bywa jeszcze dość mokro. Czyste górskie powietrze sprzyja podziwianiu wspaniałych himalajskich szczytów, szczególnie pięknych o wczesnym poranku. W grudniu i styczniu noce na północy kraju (na przykład w Delhi) stają się coraz chłodniejsze, a w niektórych indyjskich miejscowościach położonych daleko na północy, np. w dolinie Kulu, panuje prawdziwa ostra zima, wymarzona dla amatorów narciarstwa. Na południowym krańcu półwyspu, gdzie nie występuje pora chłodna, jest w tym okresie ciepło, ale nie gorąco. Jednak już około lutego upały powracają i bardzo szybko rozpoczyna się tam pora gorąca.

Główne atrakcje

Parki narodowe i rezerwaty przyrody
W Indiach wyznaczono 84 parki narodowe i 447 rezerwatów przyrody, zajmujących obecnie ok. 4,5% powierzchni kraju. Utworzono także 11 rezerwatów biosfery, których zadaniem jest ochrona różnorodnych ekosystemów oraz wspomaganie badań nad ochroną przyrody. Parki narodowe i rezerwaty stanowią główne atrakcje turystyczne. Wszyscy, którzy zamierzają je zwiedzać, powinni zarezerwować wcześniej noclegi oraz bilety na pociąg lub autobus, i sprawdzić, czy nie będzie potrzebne specjalne pozwolenie. Od turystów pobiera się różne opłaty (za wstęp, fotografowanie itp.), które są często wliczone w kwoty pobierane wcześniej przez biura turystyczne.
Na zwiedzanie wielu parków wyrusza się dżipem lub mikrobusem, a czasami łodzią. W ofercie niektórych wycieczek są także wyprawy safari połączone z obserwacją słoni. Miłośnicy przyrody mogą się wspiąć na wieże obserwacyjne lub schronić w specjalnie dla nich przygotowanych kryjówkach, świetnie nadających się do obserwacji i fotografowania dzikiej zwierzyny.

Dolina Kwiatów
Pierwszym obcokrajowcem, który dotarł do legendarnej Doliny Kwiatów (lata 30. XX w.) był brytyjski alpinista Frank Smythe. Ludność Garhwalu od wieków znała jednak to miejsce. Latem (od połowy czerwca do połowy września) dolina mieni się barwami tysięcy dziko kwitnących kwiatów.

Ranthambhore National Park
W Ranthambhore, niedaleko miasta Sawai Madhopur, w połowie drogi pomiędzy Bharatpurem i Kotą, są realizowane założenia radźasthańskiego Projektu Tygrys. Popularność parku wzrosła po wizycie w 2000 r. prezydenta Billa Clintona.
Jednak podziwiany przez amerykańskiego prezydenta tygrys Bumbram nie pojawił się po wznowieniu działalności parku, zawieszonej na czas pory monsunowej w październiku 2000 r. Istnieją uzasadnione obawy, że padł ofiarą kłusowników. Eksperci szacują, że populacja tygrysów składała się w 1999 r. z 42 sztuk (32 dorosłe osobniki i 10 młodych). Do parku najlepiej przyjechać między październikiem a kwietniem. Turyści nie mają wstępu w porze monsunowej (1 VII-1 X). Dzikim zwierzętom najlepiej przyglądać się wczesnym rankiem lub późnym popołudniem. Zwiedzać park w dżipach można przez większą część sezonu. Pojazd trzeba zarezerwować z dwumiesięcznym wyprzedzeniem, wnosząc opłatę z góry. Dżipy rezerwują biura podróży i hotele. Park można zwiedzać tylko w obecności przewodnika.

Kanha National Park
Kanha, 160 km na południowy wschód od Jabalpuru, to jeden z największych parków narodowych w Indiach. Całkowita powierzchnia parku wynosi 1945 km². Na tym terenie, obfitującym w lasy salowe, stepy, rzeki i jeziora, żyją niezliczone gatunki zwierząt. Tu Rudyard Kipling osadził akcję Księgi dżungli. Już w 1933 r. zwierzęta żyjące na tym terenie objęto częściową ochroną. Podczas ostatniego spisu, przeprowadzonego w 1997 r., doliczono się 114 tygrysów i 86 lampartów. Szanse ujrzenia tygrysa, gaura czy któregoś z przedstawicieli gatunków roślinożernych są całkiem spore. Na terenie parku można również prowadzić ciekawe obserwacje ptasiej populacji. Kanha jest całkowicie zamknięta dla zwiedzających w okresie monsunowym, czyli od 1 lipca do 31 października. Obserwacje najlepiej prowadzić w marcu i kwietniu, kiedy zwierzęta opuszczają zacienione miejsca i zmierzają do wodopojów. Najcieplejszymi miesiącami są maj i czerwiec - temperatura popołudniami rośnie nawet do 42°C. Najchłodniejszymi miesiącami są grudzień i styczeń. Wprawdzie i wówczas w dzień jest ciepło, ale natychmiast po zachodzie słońca temperatura spada do zera albo poniżej.

Keoladeo Ghana National Park
Park zajmuje rozległe, niegdyś w zasadzie jałowe tereny, które były nawadniane tylko w porze deszczów monsunowych, a potem szybko wysychały. Aby temu zapobiec, maharadża Bharatpuru skierował tu wodę z pobliskiego kanału irygacyjnego i po upływie kilku lat zaczęły gniazdować gromady ptactwa. Do Parku Narodowego Keoladeo Ghana najlepiej przyjechać między październikiem a lutym, gdyż w tym okresie przylatuje wiele gatunków ptaków wędrownych, m.in. zagrożone wyginięciem żurawie syberyjskie. W ostatniej dekadzie na przełomie października i listopada przylatują na zimowisko do parku zaledwie dwa ptaki tego gatunku - ich populacja maleje z powodu niekontrolowanych polowań w Pakistanie i Afganistanie. Rezerwat Keoladeo (29 km² powierzchni) zamieszkuje ok. 45 gatunków ptaków. Oprócz żurawi syberyjskich występują tutaj żurawie saras (największy ptak w parku), czaple siwe i białe, gęsi, sowy, kormorany i zimorodki. W parku żyją również pytony.

Kalendarz świąt

Chaitra (III/IV)
Mahawir Jayanti – dźinijskie święto upamiętniające dzień urodzin Mahawiry, twórcy dźinizmu.
Ramanawami – obchodzone we wszystkich hinduskich świątyniach dla upamiętnienia narodzin Ramy.

Vaishakha (IV/V)
Muharram – 10-dniowe uroczystości muzułmańskie upamiętniające męczeństwo wnuka Mahometa, Imama Husajna.
Buddha Jayanti – „potrójnie błogosławione” święto upamiętnia rocznicę urodzin Buddy i jest połączone z uroczystościami poświęconymi oświeceniu i osiągnięciu nirwany. Odbywa się zawsze podczas pełni księżyca (zazwyczaj V, czasami kon. IV lub pocz. VI). Ulicami większych miast, takich jak np. Gangtok (Sikkim), maszeruje procesja zakonników niosących Księgi Święte.

Jyaystha (V/VI)
Milad an-Nabi – muzułmańskie święto upamiętniające dzień urodzin Mahometa.

Asadha (VI/VII)
Rath Yatra (Święto Powozów) – podczas tego święta wspaniały wóz wielkiej hinduskiej świątyni Jagannath odbywa majestatyczną podróż, wyruszając z Puri w Orisie. Podobne uroczystości odbywają się również w innych miastach, zwłaszcza tych położonych na drawidyjskim południu.

Sravana (VII/VIII)
Naag Panchami – hinduistyczne święto poświęcone wężowi Ananta, na którego krętym tułowiu, pomiędzy światami, spoczywał sam Wisznu. Wizerunkom węży składane są drobne ofiary, a zaklinacze zacierają ręce z radości, gdyż przez ten jeden dzień zarobią więcej niż przez cały rok. Hindusi uważają, że węże mają moc panowania nad deszczami monsunowymi, pomagają również w odstraszaniu zła od ludzkich domostw.
Raksha Bandhan (Naryal Purnima) - przy pełni księżyca dziewczęta przygotowują amulety, tak zwane rakhi, i zakładają je swoim braciom (lub przyjaciołom) na nadgarstki. Talizmany te mają chronić ich przed złem, które może ich spotkać w nadchodzącym roku. Chłopcy odwdzięczają się drobnymi upominkami. Niektórzy właśnie w tym dniu czczą Warunę, wedyjskie bóstwo morza.

Bhadra (VIII/IX)
Dzień Niepodległości - 15 sierpnia odbywają się uroczystości upamiętniające uzyskanie w 1947 r. przez Indie niepodległości. W tym dniu prezydent wygłasza orędzie do narodu z wałów Czerwonego Fortu w Delhi.
Ganesh Chaturthi - wesołe święto upamiętniające narodziny Ganeśi - boga z głową słonia. Obchody mają miejsce w całych Indiach. Przez cały czas eksplodują petardy, a każda rodzina kupuje gliniany posążek głównego bohatera tych uroczystości. W ostatnim dniu uroczystości figurki wędrują w pochodzie ulicami miast, a następnie zostają uroczyście zatopione w rzece, morzu czy stawie. Janmashtami - rocznica urodzin Kryszny obchodzona z pełną radości żywiołowością, która doskonale harmonizuje z figlarnym temperamentem tego boga. Osoby, które uczestniczą w obchodach, powinny zachowywać ścisły post aż do północy. W Mathurze (miejscowości, w której Kryszna przyszedł na świat) uroczystości trwają cały miesiąc.

Asvina (IX/X)
Dussehra - popularne święto upamiętnia zwycięstwo Durgi nad Mahishasurą - demonem z głową byka. W wielu miejscach kulminacyjnym momentem obchodów jest spalenie ogromnych wizerunków króla diabłów - Rawany i jego współtowarzyszy, symbolizujące zwycięstwo dobra w walce ze złem. W Delhi święto to znane jest jako Ram Lila (historia życia Ramy), a w trakcie uroczystości palone są liczne ogniska i ponownie odczytywane wersety z Ramajany. Gandhi Jayanti - święto państwowe obchodzone 2 października na pamiątkę urodzin Gandhiego. Na Raj Ghat w Delhi, gdzie odbyła się kremacja zwłok przywódcy, mają miejsce uroczyste modły.

Kartika (X/XI)
Diwali (Deepawali) - najweselsze (i najhuczniejsze) święto w kalendarzu hinduistycznym obchodzone jest w piętnastym dniu kartiki. Nocą zapalane są setki lampek oliwnych mających symbolicznie wskazywać powracającemu z wygnania Ramie drogę do domu. Czci się również Lakśmi i Kali (w Kolkacie). Uroczystości trwają pięć dni. Pierwszego dnia należy gruntownie wysprzątać swoje domostwa, a progi przyozdobić skomplikowanymi wzorami rysowanymi kredą (rangoli). Dzień drugi jest poświęcony zwycięstwu Kryszny nad legendarnym tyranem Narakasurą. Na południu przed wschodem słońca należy wykąpać się w oliwie, a następnie przywdziać nowe szaty. Na trzeci dzień oddaje się cześć bóstwu fortuny - Lakśmi. Większość indyjskich firm tradycyjnie w tym dniu rozpoczyna nowy rok obrachunkowy. Dzień czwarty upamiętnia wizytę przyjaznego demona - Bali, którego Wisznu mianował swoim następcą. Wreszcie w ostatnim dniu uroczystości mężczyźni udają się w odwiedziny do swoich sióstr, by te nałożyły im na głowę tikę. Diwali zwane jest również „świętem słodyczy”, a zwyczaj wzajemnego wręczania sobie cukierków wrósł w tradycyjne obchody w takim stopniu, jak zapalanie lampek oliwnych i rzucanie petard.

Aghan (XI/XII)
Nanak Jayanti – rocznica urodzin Guru Nanaka, twórcy religii sikhizmu.
Ramadan - najbardziej radosne święto muzułmańskie, polegające na poście od świtu do zmierzchu (przez 30 dni). To właśnie podczas tego miesiąca prorok Mahomet dostąpił zaszczytu poznania Koranu w Mekce.
Eid al-Fitr - radosny dzień wyznaczający koniec Ramadanu

Pausa (XII/I)
Boże Narodzenie.

Magha (I/II)
Dzień Republiki - 26 stycznia obchodzi się rocznicę ogłoszenia Indii republiką (miało to miejsce w 1950 r.). W stolicach wszystkich stanów odbywają się uroczystości, z których najokazalsza jest barwna parada wojskowa w Delhi (na Rajpath). W ramach obchodów urządza się ceremonię o nazwie Beating the Retreat (pokonanie wycofujących się wojsk), która odbywa się trzy dni później przed Rashtrapati Bhavan - siedzibą indyjskiego prezydenta. Pongal - tamilskie święto wyznaczające koniec okresu żniw wypada w pierwszym dniu tamilskiego miesiąca Thai (mniej więcej w połowie stycznia). Do zwyczajowych czynności, które przeprowadza się w trakcie trwających cztery dni uroczystości, należy gotowanie garnka pongalu (tradycyjna mikstura z ryżu, cukru, dhalu i mleka) - napoju będącego symbolem dobrobytu i dostatku. W trzecim dniu obchodów należy dokładnie wymyć bydło, udekorować (a nawet pomalować), a na samym końcu nakarmić pongalem. Vasant Panchami - osoby, które piątego dnia Maghy obchodzą to wiosenne hinduistyczne święto, przywdziewają żółte stroje. W niektórych miejscach oddaje się cześć Saraswati - bogini nauki. Przed posągiem bóstwa, w nadziei na uzyskanie jego błogosławieństwa, składane są książki, instrumenty muzyczne i inne przedmioty związane z nauką i sztuką.

Phalguna (II/III)
Holi - tradycyjne, barwne święto hinduistyczne wyznaczające koniec zimy. Ludzie w tym dniu oblewają się wodą zabarwioną proszkiem (gulal). Mieszkańcy miejscowości nastawionych na turystykę mogą wykorzystać ten dzień do bezkarnego dokuczania turystom, zwłaszcza kobietom, dlatego lepiej nie zakładać markowych ubrań i być psychicznie przygotowanym na przymusową kąpiel. W noc poprzedzającą Holi zapalane są liczne ogniska symbolizujące zniszczenie złego demona - Holiki. Świętuje się głównie na północy, co zresztą nie jest wcale takie dziwne, zważywszy, że na południu praktycznie nie ma zimy. W Barsanie w pobliżu Mathury kobiety nie tylko obsypują mężczyzn kolorowym proszkiem, ale także biją ich kijami, przypominając klęskę, jaką ponieśli gopa z rąk gopi (mleczarek).
Shivaratri - postne święto religii w hinduizmie, poświęcone Śiwie, który w tym właśnie dniu tańczył tandawę (kosmiczny taniec). W trakcie obchodów odbywają się liczne procesje wiernych, śpiewane są mantry i namaszcza się lingam.
Eid al-Zuhara - muzułmańskie święto upamiętniające próbę, na jaką Bóg wystawił Abrahama mającego złożyć ofiarę ze swego syna.
Losar - początek tybetańskiego nowego roku to znakomita pora na wyprawę do Mc Leod Ganj w Himachal Pradesh, gdzie przez cały tydzień udziela nauk sam dalajlama.

Kuchnia

Wbrew panującemu powszechnie przekonaniu, nie wszyscy Hindusi są wegetarianami. Tradycja nakazująca wstrzymanie się od spożycia pokarmów mięsnych, przetrwała głównie na południu, gdzie nie docierali biali osadnicy oraz muzułmańscy najeźdźcy; a także wśród mieszkańców Gudżaratu.

Amatorzy potraw mięsnych nie powinni się spodziewać wysokiej jakości tych dań, często przygotowywanych i przechowywanych w skandalicznych warunkach. Kategoryczny zakaz spożywania mięsa krów uznawanych tutaj za święte, zmusza indyjskich kucharzy do zastępowania wołowiny innymi gatunkami mięsa. Steki serwują jedynie restauracje muzułmańskie, ale nawet tam przyrządza się je z mięsa wołu. Muzułmanie z kolei wystrzegają się wieprzowiny, która w Indiach dostępna jest jedynie w regionach zamieszkanych przez społeczność chrześcijańską (np. w Goa), a także u Tybetańczyków z Himachal Pradesh i Sikkimu.

Przystosowanie się do specyficznego stylu odżywiania, jaki panuje w Indiach, może nieco potrwać. Zdarza się, że hinduskie potrawy niezbyt korzystnie wpływają na żołądek i samopoczucie. Należy wówczas dostarczyć organizmowi więcej białka, włączając do jadłospisu jaja. Łatwo dostępne i niezwykle pożywne są orzechy i owoce: stoiska na bazarach uginają się pod ciężarem bananów, mandarynek, pomarańczy i orzeszków ziemnych. Kuchnie północnych i południowych Indii znacznie się między sobą różnią, co w dużej mierze spowodowane jest odmiennym klimatem oraz historycznymi uwarunkowaniami. Na północy, gdzie spożywa się więcej mięsa, obowiązuje tzw. styl mongolski, zbliżony do kuchni Bliskiego Wschodu i Azji Środkowej. Do potraw dodaje się więcej przypraw korzennych, zaś mniej chili. W jadłospisie króluje chleb i potrawy mączne.

Na południu spożywa się więcej ryżu i potraw wegetariańskich, a tutejsza curry jest bardzo pikantna. Nie używa się sztućców, potrawy spożywane są wyłącznie za pomocą palców prawej ręki (przeznaczonej do wykonywania czystych czynności). Na początku może wydać się to nieco kłopotliwe, ale już po kilku posiłkach osiąga się wprawę w jedzeniu. Sposób ten pozwala na powolne smakowanie, wręcz celebrowanie spożywanych dań, niezmiernie ważne dla mieszkańców tego regionu. W dodatku nie trzeba się martwić, czy podane sztućce są czyste, z którym to problemem często stykają się bywalcy indyjskich restauracji.

Odwiedzającym Indie trudno będzie się przyzwyczaić do niezwykle ostrej curry. Zanim podniebienie przywyknie do tej pikantnej przyprawy, upłynie trochę czasu. Pieczenie można złagodzić zsiadłym mlekiem, jogurtem (dahin) albo owocami.
Jedną ze specjalności kuchni indyjskiej na północy jest rogan josh, czyli mięso jagnięcia przyprawione curry. Potrawa ta wywodzi się z Kaszmiru. Również stamtąd pochodzi gushtaba - ostro przyprawione zrazy gotowane w sosie jogurtowym. W restauracjach na północy podawany jest także bardzo pożywny kurczak makhnawala smażony na maśle.
W miejscowościach nadmorskich warto zamówić jedną z wyśmienitych potraw rybnych, np. niezwykle popularną w Mumbaju pomfret - rybę przypomniającą flądrę. Jeżeli ktoś zamówi widniejącą w jadłospisie tutejszych lokali kaczkę (duck), nie powinien być zdziwiony, gdy na stole zamiast mięsa pojawi się danie rybne. Dhansaak to specjalność kuchni Parsów. Jest to mięso jagnięce lub kurczak, przyrządzane z curry, soczewicą i podawane z ryżem gotowanym na parze. Goa słynie z bardzo smacznych potraw z ryb i krewetek, a te drugie przyrządzane są również w lokalach Kerali i Koćinie.
Popularność kebabu w Indiach północnych świadczy o silnych wpływach kuchni Azji Środkowej. Można tu spotkać wiele lokalnych odmian tej potrawy, jednak największym uznaniem mieszkańców północy cieszą się seekh (kebab na szpikulcu) oraz shami (kebab zawijany). W Kalkucie przyrządza się kati kabab. Inną potrawą bengalską jest dahin maach - ryba przyprawiona curry w sosie jogurtowym, z imbirem i kurkumą. Nieco dalej na południe, w Hajdarabadzie, można spróbować haleen, czyli tłuczonego ziarna pszenicy polanego lekko przyprawionym sosem spod pieczeni baraniej.